„Ewolucja form w dramacie polskim i europejskim XX i XXI wieku”

prof. dr hab. Ewa Wąchocka (Zakład Teatru i Dramatu, Instytut Nauk o Kulturze i Studiów Interdyscyplinarnych)

Dramatem polskim i europejskim XX wieku w perspektywie ewolucji form i gatunków zajmuję się od dłuższego czasu. W kręgu tej problematyki mieściła się moja rozprawa habilitacyjna Autor i dramat (Katowice 1999) oraz monografia Milczenie w dwudziestowiecznym dramacie (Kraków 2005). W latach następnych obszar badań naukowych poszerzył się o takie zagadnienia szczegółowe, jak: kształt dramatu jako tekstu kultury (zwłaszcza relacje intertekstualne i intersemiotyczne utworów dla teatru), związki między słowem a obrazem, formy pograniczne (monodram, teksty na styku dramat – proza). W kontekście przemian strukturalnych, estetycznych i światopoglądowych pisałam o charakterystycznej dla poetyki nowoczesnego dramatu wielogatunkowości, o kategorii groteski i poetyce snu.

W ostatnich latach moje zainteresowania koncentrują się na zagadnieniu podmiotowości oraz zmieniających się poetykach dramatu subiektywnego i obejmują: sposoby reprezentacji autorskiej perspektywy w konstrukcji utworu dramatycznego, przemiany postaci dramatycznej, doświadczenie pamięci rozpatrywane w kategoriach uobecnienia i powtórzenia, milczenie w dramacie w kontekście nowoczesnej literatury niewyrażalności. Obecnie przygotowuję książkę na temat estetyki i powrotów do dramatu subiektywnego w twórczości europejskiej po drugiej wojnie.

Z ewolucją dwudziestowiecznej dramaturgii wiążą się moje badania nad transformacjami mitu i rytuału, a także sposobami przedstawiania choroby i śmierci we współczesnym dramacie.

Accessibility