„Design kina”

prof. zw. dr hab. Andrzej Gwóźdź (Zakład Filmoznawstwa i Wiedzy o Mediach, Instytut Nauk o Kulturze i Studiów Interdyscyplinarnych)

Badania koncentrują się wokół refleksji nad designem jako figurą przełomu technokulturowego w obrębie współczesnej kultury. Jeśli przyjąć, że żyjemy w „cywilizacji designu” (Peter Sloterdijk), to dostrzeżemy także, jak obrazy filmowe przemieszczają się od tekstu w stronę działania, a kino designu przechodzi w design kina – pozakinowe praktyki obejmujące różnorodne styki samego przekazu i jego ekstensji w świat pozaekranowy – na przecięciu kultury wizualnej i kultury materialnej, ale w ścisłej symbiozie z obydwiema. Tutaj jedne praktyki/konstrukty (kino/film) zostają potwierdzone przez inne praktyki/konstrukty – sposoby inscenizowania filmu w przestrzeniach telewizyjnych lub nowomedialnych, te z kolei jeszcze przez inne (na przykład strategie ekspozycyjne galerii lub muzeów). To otoczenie filmu, jego – chciałoby się rzec – „świat życia” rozwija konteksty w przestrzeni publicznej, filtrując i reprodukując wiedzę kulturową. Na ów design kina składa się to wszystko, co poza „obiektami źródłowymi” (a więc filmami z ich obserwatorami pierwszego stopnia) tworzy rodzaj pozafilmowej i pozakinowej przestrzeni poszerzonej, a co zakłada obserwatorów drugiego, trzeciego stopnia (i kolejnych stopni), którzy obserwują film w jego pozakinowych i kino w jego pozakinematograficznych przedłużeniach; ale zarazem to, jak owe środowiska (muzea filmowe, filmowe hotele tematyczne) obserwują system kina. Badaniom patronuje stanowisko J.M.T. Mitchella, iż „kultura wizualna nie ogranicza się do badania obrazów lub mediów, ale rozciąga się na codzienne praktyki widzenia i pokazywania szczególnie takie, które traktujemy jako bezpośrednie lub niezapośredniczone. W mniejszym stopniu koncentruje się ona na znaczeniu obrazów, aniżeli na ich życiu i ich namiętnościach”.

 

 

 

Accessibility