Najczęściej zadawane pytania (207) Ortografia (501) Interpunkcja (168) Wymowa (65) Znaczenie (201) Etymologia (275) Historia języka (21) Składnia (270) Słowotwórstwo (114) Odmiana (286) Frazeologia (115) Poprawność komunikacyjna (207) Nazwy własne (349) Wyrazy obce (68) Różne (147) Wszystkie tematy (2787)
w:
Uwaga! Można wybrać dział!
Nazwy własne (pisownia i odmiana)2015-04-11
Witam. Mieszkam w miejscowości Lubodzież. My, mieszkańcy mówimy: mieszkam w Lubodzieżu, jadę do Lubodzieża, natomiast osoby z innych okolic oraz osoby przejezdne mówią: jestem w Lubodzieży, jadę do Lubodzieży. Która forma jest poprawna? Proszę o odpowiedź, Sylwia Podwalska
Wykaz urzędowych nazw miejscowości i ich części podaje, że dopełniacz od nazwy Lubodzież brzmi (czego?) Lubodzieża, a z tego wynika, że jest to rzeczownik rodzaju męskiego. Mieszkańcy o tym wiedzą, dlatego odmieniają poprawnie: jadę do Lubodzieża, przyglądam się Lubodzieżowi, widzę Lubodzież, mieszkam za Lubodzieżem, mieszkam w Lubodzieżu. Przyjezdni kojarzą jednak nazwę Lubodzież z bardziej znaną Chodzież, która ma odmianę żeńską: tej Chodzieży, tą Chodzieżą itd. i dlatego być może odmieniają błędnie.
Katarzyna Wyrwas
Nazwy własne (pisownia i odmiana)2015-04-08
Jak odmienić nazwisko Copija?
Nazwisko to odmieniamy podobnie jak rzeczownik rakija ( http://sjp.pwn.pl/so/rakija;4502564.html): Copija, Copii, Copiję, Copiją.

Nazwy własne (pisownia i odmiana)2015-04-08
Bardzo proszę o wyjaśnienie wątpliwości dotyczących odmiany nazwiska Mejster. Forma poprawna to Mejstera czy Mejstra?
Sprawa nie jest jednoznaczna, choć można wskazać pewne tendencje w odmianie. O sposobie odmiany tego typu nazw własnych decyduje stopień utrwalenia nazwiska w języku polskim oraz zwyczaj językowy. Jak wskazano w „Wielkim słowniku poprawnej polszczyzny PWN” pod red. A. Markowskiego, nazwiska zakończone na -er, podobnie jak rzeczowniki pospolite (takie jak majster, kelner, szwagier, świder, wicher), mogą się odmieniać z -e- ruchomym, co oznacza, że w odmianie przez przypadki samogłoska -e- jest z opuszczana, np. Szuster – Szustra, Luter – Lutra, Kuter – Kutra (w wypadku nazwisk mających na gruncie polskim dłuższą tradycję). Wiele jednak nazwisk o takim zakończeniu jest odczuwanych jako obce, co powoduje, że wewnętrzne -e- jest zachowywane we wszystkich formach odmiany, np. Romer – Romera, Mahler – Mahlera, Kromer – Kromera, Weber – Webera, Roter – Rotera, Faber – Fabera, Gruber – Grubera itd.
Możliwe są zatem dwa sposoby odmiany: albo Mejster, Mejstera, Mejsterowi, Mejsterem, Mejsterze, albo Mejster, Mejstra, Mejstrowi, Mejstrem, Mejstrze. Nie jest wykluczone, że większą akceptację społeczną zyska pierwszy sposób, ponieważ nazwisko to wyraźnie nawiązuje do niemieckiego rzeczownika Meister ‘mistrz’ (i zapewne od niego pochodzi), użytkownicy języka uznają je zatem (nawet jeśli nosi je Polak) za nazwisko obce, czyli nieposiadające polskich oboczności głoskowych.

Nazwy własne (pisownia i odmiana)2015-04-02
Jak się odmienia nazwisko Messi?
Nazwiska rodzime i obce zakończone na -i (także na -ski, -cki) odmieniają się jak przymiotniki: zarówno Kowalski, Kowalskiego, Kowalskiemu, Kowalskim, jak i Messi, Messiego, Messiemu, Messim; Pavarotti, Pavarottiego, Pavarottiemu, Pavarottim; Ramazzotti, Ramazzottiego, Ramazzottiemu, Ramazzottim itd.

Nazwy własne (pisownia i odmiana)2015-04-02
Interesuje mnie poprawna forma przymiotnika pochodzącego od rzeczownika Brenna (nazwa miejscowości na Śląsku Cieszyńskim). W powszechnym użyciu wśród mieszkańców Brennej utrwalona jest forma breński, natomiast w niektórych opracowaniach pojawia się forma brenneński. Która z nich jest zgodna z normami języka polskiego?
Wszystkie słowniki podają formę brenneński, bo jest ona najbliższa formie wyjściowej. Jednak formy używane lokalnie, zwykle starsze i utrwalone tradycją, są również dopuszczalne, lecz w komunikacji potocznej, regionalnej. Podobnie jest z przymiotnikami proszowski od Proszowice, wadowski od Wadowice – te krótsze formy są również odnotowane w „Wielkim słowniku poprawnej polszczyzny PWN” pod red. A. Markowskiego, lecz z adnotacją, że są formami regionalnymi, lokalnymi, a za wzorcowe, ogólnopolskie formy słownik ten uznaje przymiotniki wadowicki, proszowicki. W tych okolicach istnieje wzniesienie o nazwie Stożek Breński, która odwołuje się właśnie do tradycji lokalnej.
Warto dodać, że na podobny temat (przymiotników wizeński i wiski od nazwy miejscowej Wizna wypowiadał się dr Jan Grzenia w Poradni Językowej PWN tymi słowy:
„[...] tradycyjne przymiotniki od nazw miejscowych próbuje się (przeważnie skutecznie) zastępować nowymi, o bardziej regularnej budowie. Przykłady można mnożyć: od Zabrze mamy tradycyjny przymiotnik zabrski i nowszy zabrzański, ale ten drugi zdobył już znaczną przewagę; od Radomsko jest dziś wyłącznie radomszczański, choć jeszcze w dwudziestoleciu międzywojennym używano formy radomski (jak Lesko – leski), w tym samym czasie pojawił się przymiotnik zawierciański i szybko wyparł tradycyjny – zawiercki.
Nietrudno zauważyć, że nowe przymiotniki mają bardziej przejrzystą budowę słowotwórczą, niekiedy też dodatkowe zalety, bo radomski jest kojarzony przede wszystkim z Radomiem, radomszczański zaś jest jednoznaczny. Przejrzystość budowy wyrazu jest dla nas ważna, bo nazw miejscowości mamy w Polsce kilkadziesiąt tysięcy, a praktycznie od każdej z nich można utworzyć przymiotnik. Gdyby przymiotników o mało czytelnej budowie było dużo, znacznie obciążałoby to naszą pamięć. Dziś już tylko większe miasta mogą zachować tradycyjne przymiotniki: Bydgoszcz ma bydgoski, Lublin – lubelski, i niewiele więcej.
Przymiotnik wiski jest właśnie takim przymiotnikiem tradycyjnym, którego z powodzeniem można używać z rejonie Wizny. Polacy dziś, nie znając pochodzenia tego przymiotnika, raczej nie będą w stanie powiązać go z nazwą podstawową. Problem ten rozwiązuje forma wizeński, nowsza, choć prawdopodobnie znana już w XIX wieku.
Konkluzja: nic nie stoi na przeszkodzie, by używać obu przymiotników, tradycyjnego i nowszego. Jest to bardzo rozumne rozwiązanie, bo daje użytkownikom języka niemałe korzyści.
— Jan Grzenia, Uniwersytet Śląski” (zob. http://sjp.pwn.pl/poradnia/haslo/wiski-czy-b-wizenski-b;8398.html)

Nazwy własne (pisownia i odmiana)2015-04-01
Uprzejmie proszę o pomoc w określeniu wzorca odmiany drugiego członu mojego nazwiska - jest to rzeczownik Gruszka. Czy jest poprawna forma Gruszczyna w odniesieniu do kobiety, która poślubiła mężczyznę o nazwisku Gruszka.
Nie ma obowiązku tworzenia nazwisk odmężowskich, a więc Pani nazwisko przyjęte po mężu może być używane w formie podstawowej z odmianą: Gruszki, Gruszce, Gruszką itd.
Jeśli jednak chciałaby Pani zaznaczyć, że jest mężatką, to należy wiedzieć, że tradycyjnie w polszczyźnie od nazwisk zakończonych na -a tworzy się formy odmężowskie za pomocą przyrostka -ina / -yna (Puzyna → Puzynina, Gruszka → Gruszczyna, Sapieha → Sapieżyna, Lubocha → Luboszyna, Depta → Depcina), a do nazwisk zakończonych na spółgłoskę lub -o dodaje się przyrostek -owa (Wyrwas → Wyrwasowa, Orzeszko → Orzeszkowa). Jak widać, dodanie przyrostka -ina / -yna skutkuje tym, że w nowo powstałej formie pojawiają się (czasem znaczne) wymiany (oboczności) głosek, co może utrudniać zidentyfikowanie formy podstawowej nazwiska, dlatego też nawet osoby noszące nazwiska zakończone na -a wybierają przyrostek -owa, np. Piętka → Piętkowa, Noga → Nogowa (tradycyjnie: Piętczyna, Nożyna).
Jeśli zdecydowałaby się Pani na formę Gruszczyna, należałoby je odmieniać następująco: Gruszczyny, Gruszczynie, Gruszczyną.

Nazwy własne (pisownia i odmiana)2015-04-01
Czy odmiana imienia Zoja jest taka sama jak imion Kaja, Maja?
Tak, to imię odmienia się według tego samego wzorca. Zgodnie z obowiązującymi zasadami pisowni polskiej (http://sjp.pwn.pl/zasady/;629362) rzeczowniki zakończone na -ja (w tym imiona, takie jak Kaja, Maja, Gaja, Zoja, Nadzieja) w dopełniaczu, celowniku i miejscowniku liczby pojedynczej powinny być pozbawione spółgłoski -j-: Mai, Kai, Gai, Zoi, Nadziei itd. Formy odmiany tego imienia są zatem następujące: Zoja, Zoi, Zoję, Zoją, Zoju.

Nazwy własne (pisownia i odmiana)2015-04-01
Witam serdecznie!
Ponieważ zdania są podzielone, proszę o rozstrzygnięcie, czy odmienia się nazwisko żeńskie Słotta.
Pozdrawiam serdecznie
Urszula Kucharczyk
Nazwisko to jest oczywiście odmienne, i to nie tylko wtedy, gdy jest noszone przez kobietę, lecz także gdy nosi je mężczyzna. Przeszkodą w odmianie nie jest podwojona spółgłoska t, ponieważ z takimi połączeniami radzimy sobie w polszczyźnie znakomicie, co widać choćby na przykładzie rzeczownika motto (mottem, motcie, mott). Formy odmiany są następujące:
M. Maria Słotta – Jan Słotta
D. Marii Słotty – Jana Słotty
C. Marii Słotcie – Janowi Słotcie
B. Marię Słottę – Jana Słottę
N. Marią Słottą – Janem Słottą
Ms. Marii Słotcie – Janie Słotcie
Pozdrawiam!
Katarzyna Wyrwas

Nazwy własne (pisownia i odmiana)2015-03-29
Szanowni Państwo, jak powinniśmy odmieniać nazwę centrum handlowego Wola Park?
Czy powinniśmy mówić np. Byłem w Wola Parku czy też: Byłem w Woli Parku?
Nadmienię tylko, że nazwa zaczerpnięta jest z dzielnicy Wola, w której znajduje się określone centrum.

Nazwa centrum handlowego została utworzona wbrew polskiej gramatyce, w której konstrukcja tego typu powinna realizować schemat Park (jaki?) Wola. Ten obecny przestawny, anglosaski szyk wyrazów powoduje problemy z odmianą, wręcz prowokuje do nieodmieniania pierwszego członu tak skonstruowanych nazw własnych. To nie jest praktyka językowa godna pochwały. Podobne przykłady (Biznes Pakiet, Kulczyk Holding, Rura Park, LUKAS Bank) podawała kiedyś prof. Antonina Grybosiowa w swym artykule na temat zmian językowych we współczesnej polszczyźnie, wielokrotnie krytykował tego typu konstrukcje prof. Jan Miodek (zob. np. http://archiwum.wiz.pl/1999/99084000.asp, http://archiwum.wiz.pl/1998/98103800.asp). Cóż, gdy nacisk wzorców zachodnich bywa nadal silniejszy niż poszanowanie dla własnego języka...
Przyjęty przez twórcę centrum układ nazwy wyklucza odmianę pierwszego członu, a zatem należałoby mówić: jadę do Wola Parku, widzę Wola Park itd. Oczywiście możemy odmieniać oba człony tej nazwy, bo kto nam zabroni w codziennych kontaktach językowych zmiany szyku na polski: w Parku Woli? Myślę, że nazwa centrum handlowego na tyle się już utrwaliła w świadomości społeczeństwa, że nikt nie pomyśli (zwłaszcza jeśli nazwa będzie użyta w kontekście), że mamy na myśli park w znaczeniu «duży ogród z alejkami i ścieżkami spacerowymi».

Nazwy własne (pisownia i odmiana)2015-03-29
Jak poprawnie odmieniać imię Kasper? Tak jak Kacper?
Tak, formy odmiany są jednakowe: Kaspra, Kasprowi, Kasprem, Kasprze. Słownik ortograficzny także odnotowuje to imię: http://sjp.pwn.pl/so/Kasper;4448843.html.

Nazwy własne (pisownia i odmiana)2015-03-27
Dzień dobry!
W poradni językowej PWN występuje kilka odpowiedzi na temat problemów z odmianą imienia Iwo.
Generalny wniosek wypływa taki, że możliwe są trzy sposoby odmiany: jak imiona polskie zakończone na -o, z końcówką -n oraz jako forma nieodmienna. O ile dwa ostatnie sposoby nie pozostawiają wątpliwości co do form we wszystkich przypadkach deklinacji, o tyle odmiana bez końcówki -n dostarcza pewnych wątpliwości. Mianownik, dopełniacz, biernik i narzędnik nie stanowią problemu (a może jednak?), lecz pozostałe przypadki nie są takie oczywiste. Poniżej przedstawiam deklinację:

M. Iwo
D. Iwa
C. Iwowi / Iwu (?)
B. Iwa
N. Iwem
Ms. Iwie / Iwu (?)
W. Iwo! / Iwie! / Iwu! (?)

Proszę o wskazówki co do odmiany.
Z góry dziękuję za pomoc.
Pozdrawiam
Łukasz Bednarski
Według „Wielkiego słownika poprawnej polszczyzny PWN” (red. A. Markowski, Warszawa 2006) imię Iwo otrzymuje w przypadkach zależnych cząstkę -n-, podobnie jak ma to miejsce w imionach Bruno, Hugo czy Otto. Cząstka ta nawiązuje do łacińskiej III deklinacji rodzaju męskiego i żeńskiego rzeczowników zakończonych w mianowniku na -o, takich jak actio, constitutio, sermo itd., odpowiadały im bowiem dopełniacze: actionis, constitutionis, sermonis. Nie dziw więc, że dzisiaj wyrazy te brzmią w angielszczyźnie: action, constitution, sermon; z kolei w katalogu polskich imion występują: Brunon, Hugon, Iwon oraz Otton.
Iwo nie jest imieniem rodzimym, jak Gniewko czy Mieszko, toteż nie powinien mu przysługiwać wzór odmiany przywołany w zapytaniu. Polecam zatem wzorcową odmianę: Iwo – Iwona – Iwonowi – Iwonem – Iwonie, zaznaczę jednak, że słownik pozwala pozostawić imię bez końcówki fleksyjnej, jeżeli towarzyszy mu odmienione nazwisko: Wywiad z Iwo Nowakiem.
Mateusz Klaja

Nazwy własne (pisownia i odmiana)2015-03-27
Chciałabym zapytać o odmianę nazwisk męskich zakończonych w pisowni na -q, np. Declerq. Ponieważ w wymowie kończy się na -k, zasadniczo powinno się odmieniać jak inne nazwiska zakończone na -k, ale czy należy stosować apostrof lub wymieniać q na k w zapisie, zwłaszcza miejscownika?
Belgijski kolarz Bart de Clerq, argentyński tenisista Carlos Berlocq, francuski pisarz Michel Houellebecq – ich nazwiska, zakończone w pisowni na -q, są dla polskiej fleksji szczególnie problematyczne z uwagi na brak tej litery w systemie zapisu wyrazów rodzimych.
Czytamy w „Wielkim słowniku ortograficznym języka polskiego” pod red. A. Markowskiego (1999), że „w niektórych typach nazwisk [obcych – M.K.] dochodzi w odmianie do wymian głoskowych, typowych dla polszczyzny. Wymiany te zmieniają postać nazwiska, tak że trzeba je zapisać zgodnie z wymową, a z naruszeniem pisowni oryginalnej” (s. LIII–LIV).
Zawsze zatem należy zacząć od „przetestowania” odmiany nazwiska w jego wersji fonetycznej: Sagnac [sańak] – Sagnaca [sańaka] – Sagnakiem [sańak’em]. Nie miejscownik, lecz narzędnik jest w tej deklinacji najtrudniejszą formą, ponieważ to w nim następuje wymiana twardego [k] na postpalatalne [k’].
Przystąpmy zatem do odmiany dyskutowanego nazwiska na -q.
M. Declerq → [deklerk] → Nowak
D. Declerqa → [deklerka] → Nowaka
C. Declerqowi → [deklerkowi] → Nowakowi
B. Declerq → [deklerka] → Nowaka
N. Declerkiem → [deklerk’em] → Nowakiem
Mc. Declerqu → [deklerku] → Nowaku

Z powyższego wyliczenia jednoznacznie wynika, że litera -q (lub grupa -cq) ma być dla Polaka znakiem spółgłoski [k]. Dopiero gdy (w narzędniku) następuje wymiana głoskowa, przeprowadzić należy równoległą korektę pisownianą (Declerkiem; Berlokiem). W całym paradygmacie nie stosuje się apostrofów. Zob też: Jan Grzenia, Houellebecq.
Mateusz Klaja

Nazwy własne (pisownia i odmiana)2015-03-21
Byłbym zobowiązany, gdyby byli Państwo tak uprzejmi i wyjaśnili pewną wątpliwość, na tle której powstał między mną a kolegą spór. Chodzi o sposób odmiany nazwiska Wiater. Czy nazwisko to w ogóle odmienia się przez przypadki? Kolega twierdzi, że nie. Mnie wydaje się, że owszem, lecz mam wątpliwość, czy właściwą formą byłoby stwierdzenie Proszę o skontaktowanie się w tej sprawie z panem Wiatrem, czy też Proszę o skontaktowanie się w tej sprawie z panem Wiaterem. Wersja kolegi to oczywiście Proszę o skontaktowanie się w tej sprawie z panem Wiater.

Nieodmienianie nazwisk, które odmienić można – a takich mamy zdecydowaną większość – nie jest zgodne z duchem polszczyzny jako języka fleksyjnego. Tylko naprawdę nieliczne nazwiska nie podlegają u nas odmianie i są to jedynie nazwiska obce, których do żadnego polskiego wzorca deklinacyjnego z powodów fonetycznych dopasować się nie da (zob. Nazwiska nieodmienne).
Nazwisko Wiater ma specyficzną formę, którą podczas odmiany należy zachować, czyli utrzymać w kolejnych formach głoskę e, tak aby nie mogły one zostać pomylone z formami odmiany nazwiska Wiatr. To ostatnie przyjmowałoby formy: Jana Wiatra, Janem Wiatrem, Janie Wiatrze (tu bez oboczności jak w wyrazie pospolitym z formą wietrze), a to, które Pana interesuje, brzmiałoby w kolejnych przypadkach: Jana Wiatera, Janem Wiaterem, Janie Wiaterze.
Katarzyna Wyrwas

Nazwy własne (pisownia i odmiana)2015-03-21
Która nazwa jest poprawna: Azja Środkowa czy Azja Centralna?
Gramatycznie i semantycznie poprawne są obie nazwy, ponieważ precyzyjnie wskazują położenie geograficzne, w dodatku centralny to etymologicznie również ‘środkowy’. W „Korpusie języka polskiego PWN” Azja Środkowa występuje znacznie częściej niż Azja Centralna, co nie świadczy o stopniu poprawności, lecz jedynie o przyzwyczajeniach użytkowników języka.
Katarzyna Wyrwas

Nazwy własne (pisownia i odmiana)2015-03-16
Jaka forma odmiany nazwiska prezydenta Francji będzie poprawna w zdaniu: Przy prezydencie Francji F. Hollande’dzie / Hollande’m powstała grupa robocza do spraw kontaktów z mediami?
Przez analogię do funkcjonującego w polszczyźnie francuskiego określenia beau monde «wyższe sfery, wytworne towarzystwo» uznać za poprawne należy formy: Hollande’a, Hollande’owi, Hollandzie. Nie jest to przypadek odosobniony, gdy w odmianie zarówno rzeczowników pospolitych, jak i nazw własnych czasem przyjmuje się spolszczony nieco kształt wyrazu, co obrazuje następująca reguła zasad pisowni polskiej: http://sjp.pwn.pl/zasady/Jesli-w-ktoryms-przypadku-gramatycznym-brzmienie-gloski;629620.
Katarzyna Wyrwas
Nazwy własne (pisownia i odmiana)2015-03-15
Jaka będzie poprawna forma imienia Samantha w miejscowniku: Samanthie czy Samancie?
Odmiana imion polskich, spolszczonych oraz obcych zależy od ich rodzaju gramatycznego i brzmienia ostatniej głoski wyrazów, przypomina zaś wzory odmiany analogicznych rzeczowników pospolitych (por. hasło problemowe Imiona w „Wielkim słowniku poprawnej polszczyzny PWN”). Imię Samantha zakończone jest na samogłoskę -a, a więc zgodnie z polskimi zasadami odmiany obcych imion żeńskich powinno być odmieniane. W mianowniku żeńską końcówkę -a poprzedza zbitka -th-, która jednak w wymowie zbliżona jest do głoski [t]. W sytuacji, kiedy wygłosowe -a poprzedzone jest spółgłoską twardą t, odmiana wyrazu wygląda następująco:
M. Dorota
D. Doroty
C. Dorocie
B. Dorotę
Ms. Dorocie
N. Dorotą
W zasadach dołączonych do „Wielkiego słownika ortograficznego PWN” znajduje się analogiczny do imienia Samantha przykład – Martha, który w miejscowniku przybiera postać Marcie. Poprawną formą miejscownika dla Samantha będzie zatem forma Samancie. Poniżej przedstawiam pełną odmianę imienia Samantha:
M. Samantha
D. Samanthy
C. Samancie
B. Samanthę
Ms. Samancie
N. Samanthą

Aleksandra Mól
Nazwy własne (pisownia i odmiana)2015-03-15
Chciałbym się dowiedzieć, czy nazwisko Ojdana jest odmienne, i jak powinno się je odmieniać, jeśli posługuje się nim mężczyzna?
Należy pamiętać, że wszystkie nazwiska męskie podlegają w języku polskim odpowiedniemu dla siebie wzorowi odmiany przez przypadki i liczby. Nazwiska zakończone na -a odmienia się, stosując dla nich identyczny wzorzec odmiany jak dla wyrazów pospolitych i imion o tym samym zakończeniu, np. rata, Anna. Poniżej przedstawiam odmianę nazwiska Ojdana:

M. Adam Ojdana, państwo Ojdanowie
D. Adama Ojdany, państwa Ojdanów
C. Adamowi Ojdanie, państwu Ojdanom
B. Adama Ojdanę, państwa Ojdanów
N. Adamem Ojdaną, państwem Ojdanami
Ms. Adamie Ojdanie, państwu Ojdanach

Mateusz Klaja
Nazwy własne (pisownia i odmiana)2015-03-07
Moje pytanie dotyczy odmiany angielskiego imienia i nazwiska Andrew McAfee.
Czy poprawne będzie nieodmienianie zarówno imienia, jak i nazwiska, np. z Andrew McAfee?
Imię Andrew z uwagi na swą wymowę [endrju] jest na gruncie polskim nieodmienne, ponieważ nie ma wzorca deklinacyjnego, do którego można byłoby je dopasować.
Nazwisko McAfee można (i trzeba) odmienić, jest bowiem zakończone w wymowie na -i: [mak-afi] z akcentem na końcu, a takie wyrazy są u nas odmieniane jak przymiotniki, należy jedynie zadbać o oddzielenie oryginalnej postaci nazwiska apostrofem od dodawanych końcówek poszczególnych przepadków: McAfee’ego, McAfee’emu, McAfee’m. Ma tu zastosowanie jedna z reguł zawartych w „Zasadach pisowni polskiej”.
Katarzyna Wyrwas
Nazwy własne (pisownia i odmiana)2015-03-07
Jak odmieniać nazwisko Zięty?
Nazwisko ma formę przymiotnikową, więc powinno być odmieniane jak przymiotnik: Ziętego, Ziętemu, Ziętym.
Katarzyna Wyrwas

Nazwy własne (pisownia i odmiana)2015-03-07
Jak poprawnie odmieniać nazwę ukraińskiego miasta Debalcewe? Na chłopski rozum powinno się chyba tak jak inne miasta podobnie zakończone, np. Zakopane, a więc: w Debalcewem, do Debalcewego itp. Czy może jednak w Debalcewie, do Debalcewa? Media różnie podają tę nazwę (w tym również i bez odmiany).
Ma Pan rację! Tego typu nazwy słowiańskie zakończone na -e, a także na -y mają odmianę przymiotnikową, jak Zakopane (por. też Grozny – Groznego, Miednoje – Miednego). Odmieniamy więc: D. Debalcewego, C. Debalcewemu, B. Debalcewe, N. Debalcewem, Ms. Debalcewem, W. Debalcewe!
Forma *Debalcewie byłyby właściwa, gdyby nazwa miała postać podstawową *Debalcew, a takiej przecież nie ma. Używanie zatem formy *w Debalcewie wprowadzałoby czytelników w błąd, sugerując inną postać nazwy podstawowej.
Nic dziwnego, że obce nazwy stanowią dla wielu osób problem fleksyjny, miewamy wszak kłopoty nawet z odmianą niektórych polskich nazw... Pozostawienie ławo odmiennej obcej nazwy bez odmiany świadczy niestety o bezradności tego, kto jej używa.
Katarzyna Wyrwas

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18